เมื่อเพื่อนๆกลับไปกันเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ชาติก็จัดการเก็บกวาดห้องให้กลับมาอยู่ในสภาพปกติอีกครั้ง
ทั้งแก้วทั้งจานถูกเอาไปรวมกันที่ส่วนซักล้างหลังห้อง
ไม้กวาดถูกหยิบออกมากวาดทำความสะอาดจนห้องกลับมาสะอาดเอี่ยมอีกครั้ง
เมื่อห้องกลับสู่สภาวะปกติไม่มีคนภายนอกมารบกวน ชาติก็เริ่มต้นหยิบโทรศัพท์ออกมากดเปิดแอปแชตขึ้นมากรอกข้อความลงไปอย่างต่อเนื่อง
‘ไม้’
‘เป็นอะไรเหรอ ไม่ตอบพี่มาเป็นอาทิตย์แล้วนะไม้’
‘โกรธอะไรพี่รึเปล่า บอกกันได้นะ
พี่พร้อมจะทำถ้าไม้จะยอมคุยด้วย’
ไม่ว่าจะพิมพ์ไปกี่ประโยคก็ยังคงมีแต่ความเงียบตอบกลับมาเพียงเท่านั้น นี่มันอาทิตย์นึงแล้วที่ไม้
อดีตน้องรหัสในมหาลัยของเขาไม่ยอมตอบอะไรมาเลยตั้งแต่ที่ได้ตกลงคบกัน
...ย้อนไปเมื่อเดือนก่อน
ในขณะที่ชาติกดนิ้วลากไถหน้าจอโทรศัพท์ไปมาด้วยความเบื่อหน่ายกับการทำงานในตอนบ่ายๆ
จู่ๆแชตของเขาก็แจ้งเตือนขึ้นมาว่ามีคนทักเข้ามา
ตือดึ้ง!
ชายหนุ่มกดเข้าไปดูแก้เซ็ง
แล้วก็ต้องเลิกคิ้วสูงเมื่อเห็นว่าข้อความนั้นมาจากไม้ น้องรหัสสาวสวยตัวเล็กจากมหาลัยเดียวกันกับเขา
เธอไม่ได้ทักเขามาหลายปีมากแล้วตั้งแต่ที่เรียนจบมา ถือเป็นครั้งแรกเลยที่เธอทักมาหา
‘พี่ชาติ หนูไม้นะคะ
พี่จำหนูได้มั้ย’
‘อือ นึกว่าตายไปละ
หายไปไม่ทักพี่ทักน้องเลย’
‘โถ่พี่ชาติ อย่างอนนะๆๆ
หนูขอโทษ หนูแค่เจอช่วงแย่ๆในชีวิตน่ะพี่เลยไม่อยากให้ใครรู้ กลัวเขาจะสมน้ำหน้าเอา’
“หึ!
อะไรของมันล่ะเนี่ย”ชาติยิ้มน้อยๆ
ไม่นึกว่าน้องรหัสที่หายหน้าไปนานจู่ๆจะกลับมาพร้อมเรื่องเศร้าเคล้าน้ำตา
‘มีอะไรล่ะ เล่ามาๆ
พี่รอฟัง’
‘หนูไม่ได้จะทักมาคุยเรื่องนั้นสักหน่อย หนูแค่จะลบแชตขยะแล้วเจอแชตพี่เข้าเลยอยากทักมาคุยเท่านั้นเอง คิดถึงอ่ะไม่ได้เจอพี่ตั้งนาน เลี้ยงข้าวน้องเหมือนเมื่อก่อนได้ป่ะ’
‘5555 ได้ แต่เอ็งต้องเล่ามาก่อน เจออะไรมาถึงหายหน้าหายตาไปนานแบบนี้’
ชาติถามต่อไม่ยอมถอยง่ายๆ ความอยากรู้อยากเห็นในเรื่องราวของรุ่นน้องผู้เคยสนิทสนมกันมาก่อนมันช่างหอมหวานน่าฟังยิ่งนัก
‘อ่ะๆๆ เล่าก็เล่า
แต่พี่ต้องมาเลี้ยงข้าวหนูนะ’
‘จะให้พี่เลี้ยงข้าวแล้วยังให้พี่ไปหาอีกเหรอวะ’
‘ช่ายค่า!’
‘เออๆ พรุ่งนี้ละกัน
วันศุกร์จะได้กลับบ้านเลย
ว่าแต่อยู่ไหนล่ะ’
‘มารับที่ทำงานหนูละกัน
ที่ห้องคงไม่สะดวก’
จากนั้นไม้ก็ส่งโลเคชั่นสถานที่ทำงานมาให้ชาติ มันไกลยิ่งกว่าไกลจากที่ทำงานเขามาก แทบจะอยู่สุดเขตเมือง ทั้งยังไม่ใช่ทางผ่านไปบ้านเขาเลยด้วยซ้ำ
แต่ด้วยความที่ไม่ได้เจอรุ่นน้องคนนี้มานานชาติก็ยินดีจะไปหาเพื่อรับฟังความทุกข์ของมันสักหน่อย
ช่วงวันศุกร์หลังเลิกงาน
ชาติออกจากที่ทำงานขึ้นขับมอเตอร์ไซค์คันโตคู่ใจบิดออกไปยังสถานที่นัดหมายกับน้องรหัสไว้
ในใจนึกสงสัยว่าอะไรกันที่ทำให้สาวตัวเล็กผู้แสนจะร่าเริงหายตัวเงียบเข้ากลีบเมฆไม่ยอมโผล่ออกมาหาพี่น้องร่วมสถาบันเลยสักครั้ง
เกือบสองชั่วโมงบนท้องถนน
ในที่สุดชาติก็มาถึงตามโลเคชั่นที่ไม้แชร์มา
มันเป็นบริษัทด้านการเงินขนาดย่อมๆแต่ดูมั่นคงน่าเชื่อถือ เขาไม่รอให้เสียเวลารีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นโทรหาน้องสายทันที
“ฮัลโหลไม้ พี่มาถึงหน้าบริษัทแล้วนะ”
“อ้อค่ะ! ไม้รอพี่อยู่เลย เดี๋ยวออกไปนะ”
หญิงสาวตัวเล็กๆหน้าใสผมยาวถึงกลางหลังดูสวยสะดุดตาเดินออกมาจากตึก
หากไม่ใช่เพราะดวงหน้าหวานกับแววตาทะเล้นขี้เล่นอันแสนคุ้นเคยชาติคงตะลึงคิดว่าหญิงสาวคนนี้คงเป็นนางฟ้าไปแล้ว
“พี่ชาติสวัสดีค่ะ”
“อือๆ สวัสดี
ไม่ได้เจอกันนานสวยขึ้นเยอะเลยนะ”ชาติชมน้องรหัส วางมือแปะลงบนหัวคนตัวเล็กอย่างคุ้นเคยสนิทสนม
“พี่ชาติอ่ะ จับหัวหนูอยู่เรื่อยเลยนะ หนูโตแล้วนะพี่”
“พี่ก็ยังเห็นเอ็งเป็นน้องอยู่วันยันค่ำแหละวะ แต่ผอมลงนะ
ตอนเอ็งเรียนยังดูมีน้ำมีเนื้อกว่านี้หน่อย”
“สวยล่ะสิ หึ!”
“ซูบไปหน่อยต่างหาก”ชาติแก้ แม้จะยิงมุกเล่นกันอย่างเมื่อสมัยเรียนแต่ชาติก็รู้สึกว่าน้องสาวคนนี้ไม่ค่อยร่าเริงเหมือนแต่ก่อนเท่าไรนัก
แววตายิ้มแย้มคู่นั้นมันแฝงอารมณ์โศกเหงาอยู่ลึกๆ
“ก็ตอนอยู่
ม.มีพี่เลี้ยงไง ออกมาแล้วต้องหากินเองก็ได้แค่นี้แหละพี่ แต่วันนี้ขอย้อนอดีตหน่อยนะคะ พี่เลี้ยงใช่ป่ะ”
“อือ ตามใจเอ็งเลย”
ร้านข้าวข้างถนนเป็นร้านที่ไม้เลือกกิน
แม้เธอจะให้พี่รหัสเลี้ยงแต่เธอก็ยังเกรงใจไม่กล้าชวนเขาไปกินร้านแพง
เธอไม่อยากถูกรุ่นพี่คนสนิทแอบคิดว่าเธอหลอกกินจากเขา
“อร่อยมั้ย”
“อื้อ”
“แล้วมีเรื่องอะไรของเอ็งไหนเล่าให้พี่ฟังหน่อยสิ”
“...”ไม้เคี้ยวกลืนข้าวในปากก่อนจะหยิบแก้วน้ำมาดื่มล้างปากล้างคอ
“มันก็...ไม่มีอะไรมากหรอกค่ะพี่ชาติ”
“เล่ามา”
“เล่าแล้วอย่าเอาไปเล่าต่อนะคะ...”
ชีวิตหลังเรียนจบของไม้ทุกอย่างมันเริ่มต้นจากที่แม่เพียงคนเดียวผู้ทำงานหนักส่งลูกสาวเรียนมาตลอดต้องล้มเจ็บลงจนไม่สามารถทำงานต่อได้
ไม้จึงต้องรีบหางานทำให้ได้เร็วที่สุดเพื่อเอาเงินมารักษาและเป็นเสาหลักให้ครอบครัวแทนแม่
แต่ความรันทดไม่ได้จบลงแค่นั้น ด้วยหน้าตาจิ้มลิ้มน่ารักบวกกับรูปร่างเล็กเพรียวบางน่าถนอมของไม้ดันไปถูกตาต้องใจเจ้านายเข้า เจ้านายเลยพยายามตามจีบตามตื๊อให้ได้เป็นแฟน
ซึ่งไม้ก็พยายามทุกทางบ่ายเบี่ยงไม่ให้อยู่ตามลำพังกับเจ้านายเพื่อไม่ให้เกิดเหตุการณ์เกินเลยขึ้น ซึ่งมันอยู่ลำบากมากๆแต่ไม้ก็ต้องทนอยู่เพราะเธอยังไม่สามารถเปลี่ยนงานได้ในตอนที่แม่ต้องใช้เงินรักษาพยาบาลแบบนี้
หลังจากทนกับการคุกคามของเจ้านายมาเป็นปีในที่สุดแม่ก็หายจากอาการป่วย
ถึงอย่างนั้นเธอก็ยังต้องเป็นเรี่ยวเป็นแรงให้กับครอบครัว
ต้องหาเงินเข้าบ้านเพื่อให้แม่ได้สบายหลังจากลำบากเลี้ยงเธอมาตั้งแต่เล็กจนโต ซึ่งในช่วงนั้นเองที่โชน หนุ่มจบใหม่เข้ามาทำงานในบริษัทเดียวกับเธอ
โชนตั้งธงจะจีบไม้ตั้งแต่เข้ามาใหม่ๆทั้งที่เธอเป็นรุ่นพี่
ในตอนแรกไม้ก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรกับเขานักเนื่องจากภาระของทางบ้านกับการต้องมาคอยระวังเนื้อระวังตัวจากเจ้านายแค่นี้ก็มากพอแล้วแต่เธอก็ต้องมองโชนใหม่เมื่อเขาถึงกับยอมเอาตัวเข้าปะทะกับเจ้านายเพื่อปกป้องเธอจากการคุกคามของเขา
แม้เพราะสาเหตุนั้นจะทำให้เธออยู่ต่อในบริษัทได้อีกไม่ถึงปีแต่ไม้ก็ยินดีที่จะออกจากที่นั่นอย่างเต็มใจพร้อมกับโชน ถึงชีวิตจะขลุกขลักนิดหน่อยแต่โชนก็พร้อมจะอยู่เคียงข้างช่วยเหลือให้เธออบอุ่นปลอดภัย
แต่นั่นแค่จุดเริ่มต้นของความอัปยศทั้งหมดของไม้เพราะหลังจากที่เธอกับโชนออกจากงานมา ไม้หางานทำสักพักก็ได้งาน แต่กับโชน
เขาไปปะทะกับเจ้านายเก่าจนถูกไล่ออกจากบริษัท
ทั้งยังถูกหนังสือคอมเพลนอุปนิสัยประกาศว่อนไปในหลายบริษัทจนโชนไม่สามารถหางานทำได้ เขากลายเป็นคนตกงานเพราะไม้
ซึ่งเธอก็โทษตัวเองกับเรื่องนี้และคอยปลอบประโลม ช่วยประคองโชนไปด้วยทั้งที่เธอก็ต้องดูแลครอบครัวไปด้วย
โชนเริ่มเป็นคนอารมณ์ร้อน
หงุดหงิดและพาลไปหมดกับทุกอย่างเพราะความเครียดจากการไม่มีงานทำ ซึ่งคนที่รับเต็มๆคือไม้ เธอต้องเอาใจปลอบใจโชนสารพัด
ปลอบใจให้เขาอารมณ์เย็นลงและช่วยหาทางให้โชนได้ทำงานอื่นไปก่อนขณะหางานใหม่
แต่โชนชอบงานนั่งโต๊ะมากกว่า
เขาไม่ออกไปทำงานหาเงินอย่างอื่นและไม่สนใจช่องทางหาเงินอื่นเลยนอกจากงานนั่งโต๊ะเหมือนที่เคยทำมา เมื่อว่างมกประกอบกับความน้อยเนื้อต่ำใจโชนก็เริ่มออกไปเมาบ้าง
พอเมาได้ที่กลับมาถึงก็จะต่อว่าไม้ที่เป็นสาเหตุให้เขาต้องหมดอนาคต ซึ่งไม้ก็ทนรับเรื่องนี้เอาไว้เพราะถึงจะบ่นว่ายังไงเขาก็ไม่เคยลงมือลงไม้กับเธอ ในช่วงปกติโชนก็ทำตัวดีไม่มีบ่นว่าอะไร ไม้จึงได้แต่ทำใจประคับประคองทั้งแฟนทั้งแม่ไปเรื่อยๆโดยไม่ปริปากบ่น
ทุกอย่างดำเนินไปอย่างนี้เรื่อยๆจนไม่นานมานี้โชนไปงานเลี้ยงรุ่นของมหาลัย เขาไปเจอรุ่นพี่ที่ชวนไปลองหาเงินทางลัดด้วยการเข้าไปเล่นในบ่อนพนัน
ในตอนแรกๆทุกอย่างมันก็ไปได้สวยแต่หลังจากนั้นก็เริ่มแย่ลงเมื่อโชนโดนกินมากกว่าได้ เงินที่เคยพอประทังชีวิตของไม้จึงเริ่มขาด
ครอบครัวเธอเริ่มลำบากแต่มาถึงตอนนี้พอเธอจะขอเลิกกับโชนก็ไม่ทันซะแล้ว เขากลายเป็นคนที่ชอบใช้ความรุนแรง หึงหวงและดื้อรั้นไม่ยอมเลิกกับเธอ ชีวิตเธอจึงต้องติดแหง็กอยู่อย่างนี้ด้วยความกลัวว่าเธอกับครอบครัวจะเป็นอันตรายจากชายคนนี้
“แจ้งความสิไม้ ถ้าไม่กล้าไปพี่ไปแจ้งให้ก็ได้”
“แต่มันขู่ว่าถ้าออกมาได้จะมาเอาคืนไม้นะพี่ แล้วแบบนี้แม่ไม้ก็อันตรายไปด้วยนะ”
“แต่แบบนี้ชีวิตเอ็งมันก็จะไม่มีความสุขไปตลอดนะ”
“ทำไงได้ล่ะพี่ ถือว่าเป็นกรรมของไม้ก็แล้วกัน”ไม้พูดเศร้าๆก่อนจะเลือกเปลี่ยนเรื่องคุยเป็นเรื่องอื่นเพื่อเปลี่ยนบรรยากาศ
และนั่นก็เป็นจุดเริ่มต้นของการกลับมาคุยกันใหม่ในครั้งนี้ของพี่และน้องรหัส
ในตอนแรกชาติไม่ได้คิดอะไรกับรุ่นน้องคนนี้เลยนอกจากมีแต่ความเห็นใจให้เท่านั้น เขาพยายามคุยปลอย ช่วยหาทางแก้ให้สารพัดแต่ไม้ก็ปฏิเสธมาตลอด
และความเปลี่ยนแปลงก็เกิดขึ้นเมื่อไม้ถ่ายรูปรอยช้ำตามตัวเธอมาให้พี่รหัสดู ชาติสนใจรอยช้ำนั้นและพิมพ์ด่าแฟนของไม้ไปได้หน่อยก็สะกิดใจกลับมาดูรูปใหม่
คราวนี้เขาสนใจบริเวณตำแหน่งของรอยช้ำมากกว่าเพราะมันล้วนอยู่ในร่มผ้าเกือบทั้งหมด ซึ่งชายหนุ่มเจ้าชู้อย่างชาติย่อมรู้สึกซู่ซ่าเป็นธรรมดา และในตอนนั้นเองที่ชาติคิดจะจีบน้องรหัสคนนี้ให้มาเป็นแฟนเขาให้ได้
ด้วยความกลัวว่าแฟนไม้จะจับได้ถ้าเขาไปหาไม้หรือมีเพื่อนที่ทำงานมาเห็นแล้วเอาไปคุยต่อ
ชาติจึงเลือกที่จะจีบน้องรหัสผ่านช่องแชตเพียงเท่านั้นโดยในตอนแรกเขาก็เนียนๆคุยถามสารทุกข์สุกดิบไปทุกวันก่อนจะเริ่มเพิ่มระดับมากขึ้นเรื่อยๆ
ระยะเวลากับทักษะจีบหญิงของชาติทำให้สาวรุ่นน้องยอมแพ้ให้กับเขาในเวลาเกือบสองเดือนเท่านั้น จากนั้นชาติก็เริ่มขอเปลี่ยนเวลาคุยจากที่คุยกันในช่วงเวลาปกติก็เปลี่ยนเป็นคุยกันในช่วงดึกๆที่แฟนไม้หลับไปแล้วหรือช่วงเวลาที่ไม้อยู่ในที่ทำงานเท่านั้นเพื่อกันพลาดไม่ให้โชนได้เห็นข้อความการคุยจีบกันของทั้งสอง
แต่การคุยตอบกันไปมาของทั้งสองจู่ๆก็หยุดลงไป ไม้ไม่ตอบกลับมาอีกเลยไม่ว่าเขาจะทักไปในช่วงเวลาไหน เหมือนกับว่าไม้ได้ตัดการติดต่อเขาไปโดยสิ้งเชิงเป็นที่เรียบร้อยแล้วยังไงอย่างนั้น
ปัจจุบัน...
‘ไม้’
‘แปลว่าไม้กลับไปคบกับมันเหมือนเดิมใช่มั้ย บอกพี่ก็ได้พี่จะได้ไป’ชาติพิมพ์ตัดพ้อเป็นประโยคสุดท้ายเพื่อดูว่าอีกฝ่ายจะอ่านแล้วทำยังไงต่อ เขาไม่ได้ยี่หระเลยว่าน้องรหัสจะกลับไปคืนดีกับแฟนรึเปล่า
เขาแค่รู้สึกเสียเวลาที่ตามจีบมาตั้งนานยังไม่ได้เจาะไข่แดงเธอเท่านั้น และถ้าเธอยังไม่ยอมตอบอยู่อย่างนี้อีกเขาก็แค่ไปหาคนอื่นแทนเท่านั้น
ในระหว่างที่ชาติกำลังหงุดหงิดกับการรอข้อความตอบกลับอยู่นั้นเอง จู่ๆโทรศัพท์เขาก็สั่นพร้อมกับหน้าจอแสดงว่าไม้กำลังโทรผ่านแอปแช็ตมาหาเขาอยู่
ตรู๊ดดด ตรู๊ดดดด
ตรู๊ดดดดด
ชาติกดรับอย่างไม่ต้องคิดนาน รีบเอาโทรศัพท์มาแนบหูคุยเพื่อรอฟังคำตอบ
“ฮัลโหลไม้ เป็นอะไรไม่ตอบพี่เลย”
“พี่ชาติ ไม้รักพี่นะคะ”
“พี่ก็รักไม้นะ หายไปไหนมาเป็นอาทิตย์เลย ไอนั่นไม่ได้ทำอะไรไม้ใช่มั้ย”
“พี่ชาติอยากอยู่กับไม้มั้ยคะ”เสียงถามกลับมาโดยไม่ได้ฟังหรือคิดจะตอบคำถามของเขาเลยสักนิดทำให้ชาติรู้สึกแปลกๆไม่ได้
“...อยากสิ ถ้าไม้จะคบกับพี่แล้วก็ออกจากตรงนั้นมาเถอะเดี๋ยวพี่ไปรับ พี่สัญญาจะปกป้องครอบครัวไม้เอง”
“พี่จะอยู่กับหนูใช่มั้ย”
“พี่สัญญาพี่จะไม่ทิ้งไม้แน่นอน งั้นรีบเก็บของนะเดี๋ยวพี่ออกไปรับ”
“ไม่ต้องหรอกค่ะ”
“ทำไมล่ะ ฮัลโหลๆ
ไม้”ชาติถามยังไม่ทันจบสายก็ตัดไปทำให้เขางงอย่างมากกับคำพูดแปลกๆของน้องรหัส แต่ไม่ทันที่เขาจะได้คิดอะไร ไม้ก็วีดีโอคอลมาหาเขาแทน
ตรู๊ดดด ตรู๊ดดดด
ตรู๊ดดดดด
ชาติกดรับด้วยความสงสัย แล้วก็ต้องผงะเมื่อเห็นว่าไม้กำลังหลับตาอยู่โดยสภาพรอบๆใบหน้าฟกช้ำบวมเป่ง
มุมปากมีคราบเลือดกับน้ำอะไรบางอย่างยืดย้อยออกมาเลอะเทอะชวนอ้วก
ในตอนที่ชาติตั้งสติได้และรู้แล้วว่าเขากำลังเจออยู่กับอะไร ในตอนนั้นเองไม้ก็ลืมตาขึ้นมาให้เห็นตาขาวที่แดงก่ำเข้าไปถึงในตาดำก่อนเสียงแหบโหยจะเปล่งออกมาโดยที่ปากไม่ได้ขยับเลยแม้แต่น้อย
“พี่มาอยู่กับไม้แทนเถอะ!!!”